• Hızlı Erişim
  • Duyurular
  • DUYURU

    Makalelerin yayını

    için tüm yazarların

    üye olmasi

    gerekmektedir. 


    DUYURU

     

    Dergimiz 

    TÜBİTAK/ULAKBİM

    tarafından

    indekslenmektedir. 

     


MUHİBBÎ'NİN BİR GAZELİNİ ŞERH DENEMESİ
(COMMENTARY A LYRİC OF MUHİBBÎ )

Yazar : Efecan KARAGÖL    
Türü :
Baskı Yılı : 2018
Sayı : 15
Sayfa : 285-295
22    43


Özet
Muhibbî, Devlet-i Âliyye'nin onuncu padişahı olan Kanunî Sultan Süleyman'ın şiirlerinde kullandığı mahlasıdır. Klasik Türk Şiiri geleneğine göre şiirler yazıp divan tertip eden Muhibbî, bir başka divan şairi Zâtî'den sonra en fazla gazel yazan şairdir. Bu çalışmada Muhibbî'nin "bana" redifli bir gazeli geleneksel usule göre şerh edilerek şairin şiirdeki hayal dünyası tespit edilmeye çalışılmıştır. Şair birinci beyitte çektiği mihnet ve dert oranında kendisini aşk ülkesinin padişahı olarak telakki ederek geleneğin gazeller için belirlediği padişah kullanımının dışına çıkmıştır. Bu hususta Muhibbî'nin padişahlığının da tesiri vardır. Ancak Muhibbî'nin bu kullanımı şairin kendini sevgiliden üstün gördüğü şeklinde algılanmamalıdır. Zira şair, sevgilinin lütfetmediği karşılıktan ötürü divanına mihnet sözlerini yazarak kendini unvanların en meşakkatlisine layık görmüştür ve yine aynı sebepten ötürü "pâdişâh-ı 'aşk" olmuştur. Klasik Türk şiirinde aşk bünyesinde ayrılığı ihtiva eder. Dolayısıyla beyitte ve şiirin genelinde üstün konumda olan yine sevgilidir. Ayrıca şair birinci beyitte elde ettiği aşk ülkesinin padişahlığı mertebesinin sebeplerini bir bakıma diğer beyitlerde izah etmektedir. Genel olarak şiirde, sevgilinin kayıtsızlığından yakınan ve sevgilinin iradesi altına giren bir âşık tipi hâkimdir. Söz konusu âşık her zaman olduğu gibi ızdırap çekmektedir. Bu husus Klasik Türk Şiiri'nde geleneğin belirlediği âşık hususiyetlerinin sınırları dâhilindedir. Bunların yanı sıra şiirdeki anlatım muhtelif mazmunlar ve edebî sanatlar kullanılarak zenginleştirilmiştir.

Anahtar Kelimeler
Muhibbî, şiir, gazel, şerh.

Abstract
Muhibbî is the name of Suleyman the Magnificent, the tenth sultan of the Ottoman Empire, used in his poems. According to the tradition of Classical Turkish Poetry, he wrote poems and arranged a divan. Another poet who wrote poems after Zâtî was a poet. In this study, it was tried to determine the world of imagination of poet in poetry according to the traditional method of "me" by a redif of Muhibbî. The poet considers himself to be the sultan of his love country at the distress and distress he suffered in the first coupon. In this case, the poet went beyond the use of the sultan determined by tradition for the ghazels. Muhibbî's sultanate has an influence in this regard. However, this use of Muhibbî should not be perceived as the poet considers himself superior to the beloved. Because the poet, his lover did not grieve the divan by writing the words of distress to the divine worthy of the title of the most difficult and still for the same reason "king of love" has been. It carries a divergence in love in classical Turkish poetry. Therefore, he is also in love with the poetry and poetry in a superior position. In addition, the poet explains the causes of the sultanate of his love country which he obtained in the first beyite in other couplets. Generally, in poetry, a lover of love complains about the indifference of his beloved and enters the will of his lover. The lover is suffering as well as always. This issue is within the limits of the love characteristics determined by the tradition in Classical Turkish Poetry. In addition, the narrative in the poem has been enriched with various imagery and literary arts.

Keywords
Muhibbî, poetry, lyric, commentary
Adres :ANKARA
Telefon :0506 509 32 59 Faks :
Eposta :info@avrasyad.com

Web Yazılım & Programlama Han Yazılım Bilişim Hizmetleri